آدم ربایی به این معنی است که شخصی بدون رضایت خودش جا به جا شود(برخلاف تو قیف و حبس غیرقانونی که جا به جایی در آن ضرورت ندارد)بنابراین اموری که بزه دیده در آن جا به جا نمی شود مانند بستن در بر روی وی،نمی تواند منجر به تحقق آدم ربایی شود.

اگر شخص ربوده شده در ظاهر رضایت داشته باشد اما رضایت وی واقعی نباشد آدم ربایی محقق است مانند اینکه شخص ربوده شده با تفنگ تهدید شده و در نتیجه این تهدید،سوار اتومبیل شخص دیگر شود که در این مورد آدم ربایی محقق شده است اما اگر شخص در نتیجه وعده دروغ شخص دیگری

رضایت به جا به جایی خودش بدهد آدم ربایی محقق نیست مثلا اگر شخص با دادن وعده استخدام به دیگری،وی را به مسافرت ترغیب نماید حتی در صورت دروغ بودن این وعده آدم ربایی محقق نمی شود

اگر آدم ربا شخص ربوده شده را مخفی کند فقط یک جرم انجام داده است نه دوجرم.

جرم قاچاق انسان تا حدودی شبیه آدم ربایی است اما سه تفاوت مهم با آدم ربایی دارد که عبارتند از:

۱.در قاچاق انسان حتما باید شخص از مرزهای کشور خارج شود به عبارتی جا به جایی شخص در داخل خاک ایران تحت هیچ شرایطی باعث تحقق جرم قاچاق انسان نیست.اما در آدم ربایی ممکن است جا به جایی در داخل یا خارج از ایران اتفاق بیفتد

۲.قاچاق انسان در برخی موارد حتی در صورت رضایت شخصی که از کشور خارج شده هم محقق می شود در حالی که آدم ربایی تحت هیچ شرایطی در صورت رضایت شخصی که جا به جا شده محقق نمی شود

۳.برای تحقق قاچاق انسان وجود قصد خاصی در مرتکب شرط دانسته شده است و قاچاق انسان زمانی محقق می شود که قصد مرتکب از خارج کردن شخص از کشور،فحشا یا برداشت اعضا و جوارح یا بردگی یا ازدواج باشد در حالی که در آدم ربایی وجود قصد خاصی شرط نیست و مرتکب با هر قصد و انگیزه ای اقدام به جا به جایی بدون رضایت شخص کند آدم ربایی محقق است.

در جرم قاچاق انسان علاوه بر شخصی که بزه دیده را از مرز عبور داده است عمل شخصی که بعداز عبور بزه دیده از مرز،بزه دیده را تحویل گرفته یا انتقال داده یا مخفی نموده یا موجبات اخفای بزه دیده را فراهم نموده نیز قاچاق محسوب می شود البته در صورتی که تحویل گیرنده یا انتقال دهنده یا مخفی کننده همان قصدی که برای قاچاق انسان لازم است(قصد فحشا،برداشت اعضا و جوارح،بردگی ویا ازدواج)را داشته باشد.(بند ب ماده ۱ قاچاق انسان)

احمد خیری